O νέος και πολλά υποσχόμενος Θοδωρής Δανίκας!!!

Συνέντευξη στον Νίκο Βέρρα

 

Ταλέντο. Μια λέξη που δείχνει πόσο πολύ ή λίγο ένας άνθρωπος διαθέτει τις ικανότητες να κάνει κάτι σωστά και καλά. Να καταπιαστεί με κάτι και να έχει θετικά αποτελέσματα. Σίγουρα λοιπόν από αυτούς τους ανθρώπους που έχουν ταλέντο είναι και ο Θοδωρής Δανίκας. Και πως κρίνετε σε αυτόν ότι διαθέτει ταλέντο; Μα φυσικά από το αποτέλεσμα της δουλείας του.

Στο τέλος κάθε παράστασης το κοινό χειροκροτεί θερμά τον άνθρωπο που γράφει το σενάριο του έργου, αυτόν που το σκηνοθετεί και αυτόν που παίζει μαζί με άλλους στην παράσταση! Μιλάμε για τον Θοδωρή Δανίκα που όλες αυτές οι ιδιότητες είναι σε ένα άτομο! Μπορεί να παίζει στην παράσταση την οποία ο ίδιος έχει γράψει αλλά και σκηνοθετήσει!

Ξεκίνησε να γράφει θεατρικά έργα σε ηλικία μόλις 14 ετών. Σε τέτοια ηλικία όπου οι περισσότεροι νέοι αρκούνται στο να παίζουν στις γειτονιές αλλά και να ξεκινούν δειλά την εξερεύνηση του άλλου φύλλου, ο Θοδωρής άνοιγε τους πνευματικούς του ορίζοντες και άφηνε την φαντασία του να ζωντανέψει στο χαρτί χαρακτήρες και προσωπικότητες! Είναι σίγουρα δύσκολο να ξεκινάς από τόσο μικρός να γράφεις διαλόγους και να σκιαγραφείς συναισθήματα και χαρακτήρες. Όμως το κατάφερε και στα 15 του είχε ολοκληρώσει το πρώτο του έργο με τίτλο ¨Tvision – η αρχή¨. Στην παράσταση τον πλαισίωναν και άλλα παιδιά της ηλικίας του αλλά και λίγο μεγαλύτερα και έτσι με αυτό τον θίασο έκανε πρεμιέρα στο σανίδι!

frame_00003
Όμως σε τόσο μικρή ηλικία τι ήταν αυτό που τον έκανε να στραφεί στη γραφή και δη στη συγγραφή θεατρικής κωμωδίας; Ο ίδιος παραδέχεται ότι «ήταν η ομορφιά του να δημιουργείς μια εικόνα…μία λέξη και αυτή να παίρνει σάρκα και οστά».

Σίγουρα και τα συναισθήματα την ώρα της γραφής αλλά και την ώρα που παίζει πάνω στη σκηνή θα είναι έντονα καθώς το μυαλό είναι σε εγρήγορση και στην ουσία ζει μέσα στη φαντασία. «Την ώρα της γραφής αλλά και της παράστασης αισθάνεσαι να ξεφεύγεις από το είναι σου…τον εαυτό σου! Είσαι ένας ρόλος κάθε φορά…κάτι άλλο. Είναι σαν να είσαι άλλος άνθρωπος στο τέλος! Όταν παίζεις και βλέπεις τον κόσμο να σε κοιτάει εκεί πιστεύω είναι και η ουσία του θεάτρου»

Εκεί βέβαια είναι η ουσία του θεάτρου και το αποτέλεσμα της δουλειάς του. Μέσα στα χειροκροτήματα και τον ενθουσιασμό του κοινού για το έργο, εκεί, ξέρεις ότι όλα πήγαν καλά! Και σαν Έλληνας, το θέατρο είναι μέσα στο αίμα του! Αυτό το αποδεικνύει και ο αριθμός τον θεατρικών παραστάσεων που έχει γράψει, παίξει και σκηνοθετήσει, τα οποία είναι 6 μαζί με το τελευταίο του που τιτλοφορείται ¨Εμείς και ο κούκος¨. Όλα αυτά τα έχει καταφέρει χωρίς να έχει σπουδάσει το αντικείμενο της συγγραφής ή την ηθοποιίας και της σκηνοθεσίας! Είναι αυτοδίδακτος σε όλα και αυτό μεγαλώνει το ταλέντο του και τις ικανότητές του! Θα ήθελε όμως να σπουδάσει αυτό που εδώ και χρόνια κάνει πολύ καλά; «πολλές φορές το σκέφτομαι να σπουδάσω αυτό που σήμερα κάνω. Από  μικρός ήθελα να το κάνω αλλά λόγο κρίσης κάποια όνειρα παραμένουν όνειρα! Προς το παρών αισιοδοξώ ότι κάποια μέρα θα πάω».

frame_00004
Εκτός από το ταλέντο διαθέτει, ο Θοδωρής, και ευαισθησία για τον συνάνθρωπο! Είναι σίγουρα γνώρισμα ενός καλλιτέχνη αλλά και ενός ανθρώπου που σέβεται τους δίπλα του και τους βοηθά. Για αυτό και τα έσοδα από τα έργα του πηγαίνουν στο Χαμόγελο του Παιδιού! «Τα έσοδα από τα έργα μου έχουν φιλανθρωπικό χαρακτήρα γιατί θεωρώ ότι έχει πιο πολύ αξία να παίρνουν κάποιοι τα χρήματα που τα έχουν πραγματικά ανάγκη».

Αφού όμως έθιξε το θέμα της κρίσης, ήταν λογικό να αναρωτηθώ πως μπορεί να αισθάνεται ένα νέος άνθρωπος που ζει σε μια χώρα με οικονομικά προβλήματα και την ανεργία να μεγαλώνει; Η απάντησή του ήταν «προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα θετικά. Τώρα θα μου πεις πόσο θετικά φαίνονται όταν κάποιοι πεινάνε και πληρώνουν  λάθη άλλων. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ακόμα και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι μια μικρή δέσμη φωτός κάνει μεγάλη διαφορά! Εγώ πιστεύω πως αυτή η δέσμη είναι η νεολαία της Ελλάδας. Αυτή έχει τα κίνητρα και την θέληση να τα αλλάξει όλα αυτά». Με αφορμή το σχόλιό του για τους νέους το ρωτώ την πλήρη άποψή του για αυτούς « Οι νέοι σήμερα είναι λίγο χαμένοι ανάμεσα στα video games, τα κινητά και την κρίση. Δεν έχουν όρεξη να κάνουν πιο δημιουργικά πράγματα…οι εποχές που τα παιδιά, λόγου χάρη, έπαιζαν αθλήματα κοντεύει να εκλείψει! Πρέπει και οι γονείς όμως που έχουν ευθύνη να κατανοήσουν τα παιδιά τους και τα παιδιά πρέπει να ξεφύγουν από τον υπολογιστή και το κινητό».

frame_00007
Θα συμφωνήσω και θα επισημάνω ότι άτομα σαν τον Θοδωρή που είναι δημιουργικά μπορούν να προσφέρουν στη χώρα και τέτοια άτομα χρειαζόμαστε πάντα. Η συζήτηση μας προχωρά και φτάνει στα όνειρα που έχει για το μέλλον, για τον ίδιο αλλά και γενικότερα. «Τα όνειρά μου είναι να καταφέρω να  γίνω καλός ηθοποιός, καλός σεναριογράφος και καλός σκηνοθέτης. Όσο για την Ελλάδα; Ελπίζω να έρθουν τα καλύτερα και να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να έχουν ένα πιάτο φαγητό, μια στέγη και μια δουλειά». Λόγια με νόημα που δείχνουν το πόσο επηρεάζεται ένα άτομο από το σύνολο γύρω του. Όμως επηρεάζεται άραγε σαν συγγραφέας από τα όσα γίνονται στη χώρα; « Επηρεάζομαι πάρα πολύ. Νιώθεις μια συνεχή πίεση χωρίς λόγο.. μια αναστάτωση που δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά. Πρέπει όλοι μας να παλέψουμε να σκεφτόμαστε  καθαρά!».

Θα τον γυρίσω πίσω…στην ηλικία των 15 ετών όπου για πρώτη φορά έπαιξε θέατρο μπροστά σε κόσμο. Πως είναι αυτή η εμπειρία λοιπόν για ένα παιδί να παίζει σε παράσταση μπροστά σε κοινό πολλών ανθρώπων; «Το να παίζεις μπροστά σε κόσμο και τότε αλλά και τώρα είναι αρκετά ¨αφροδισιακό¨ μπορώ να πω! Αισθάνεσαι σαν να είσαι το επίκεντρο του κόσμου.. εξάλλου το χρήμα πολλοί εμίσησαν την δόξα ουδείς! Βέβαια έχεις και άγχος που κάνει τα χέρια και τα πόδια να τρέμουν»

 

Άνθρωποι σαν τον Θοδωρή Δανίκα γίνονται παραδείγματα για τους υπόλοιπους! Με θάρρος και επιμονή, με όρεξη και δημιουργικότητα από 15 ετών γράφει, παίζει και σκηνοθετεί θεατρικά έργα και μάλιστα με επιτυχία! Αυτοδίδακτος. Σημαίνει πολλά αυτό καθώς το ταλέντο υπάρχει σε μεγάλο βαθμό! Είναι νέος και πολλά υποσχόμενος στον καλλιτεχνικό χώρο. Βεβαίως κατάγεται από την Ηλεία και αυτό δείχνει επίσης το επίπεδο της νέας γενιάς του τόπου! Μακριά από πολλά ¨κακά¨ την παλιάς και της νέας γενιάς εδώ, ο Θοδωρής προχωρά μπροστά και κλείνοντας περνά τα μηνύματά του «ας είναι η τελευταία χρονιά που η χώρα μας έχει υποστεί χτυπήματα. Ας είναι ο τελευταίος μήνας που ένας άνθρωπος πέθανε από ασιτία, ας είναι η τελευταία εβδομάδα που άνθρωποι δεν έχουν ζεστασιά στο σπίτι τους. Ας είναι η τελευταία μέρα που τα όνειρα παραμένουν όνειρα και ας είναι η τελευταία ώρα που κάποιος σκέφτεται τον πόλεμο!».

Ο Θοδωρής Δανίκας φοιτεί στην ανωτέρα δραματική σχολή Μαίρης Βογιατζή Τράγκα.