Γυναίκα String – Tanga: Οι διαφορές και το απόλυτο debate της… όπισθεν!

Είναι υποκειμενική η συζήτηση για το ποιο μέρος του γυναικείου σώματος «γυαλίζει» περισσότερο σε έναν άνδρα.

Ο κλασικός γουστάρει στήθος. Τρελαίνεται με «μπαλκόνια» και μόλις τ’ αντικρίζει σκέφτεται αμέσως την κίνηση «κρις-κραφτ» (με τα μούτρα του στον ρόλο της μηχανής που σκίζει θορυβωδώς τα κύματα).

Άλλος φτιάχνεται με τα πόδια -είτε με τις γάμπες, είτε με τα μπούτια, είτε ακόμα και με τα δάχτυλα των ποδιών σε πιο μερακλίδικες περιπτώσεις.

Ο πιο ρομαντικός (ή εκείνος που θέλει να το παίξει αγαπούλης σε περίπτωση που παρούσα σε σχετική συζήτηση είναι και γυναίκα) θα σου πει ότι κοιτάζει πρώτα απ’ όλα τα πρόσωπο.

Όλοι μα όλοι ωστόσο θα συμφωνήσουν σε ένα πράγμα:

Δεν υπάρχει αντρικό μάτι που να μην γουρλώνει σαν κλουβαύγουλο και να μην κατεβάζει δολάρια και κερασάκια σαν καντράν κουλοχέρη στη θέα ενός καλοσχηματισμένου κωλαρίνου!

Και φυσικά βασικό ρόλο στην ανάδειξη αυτού του μαγευτικού τοπίου παίζει ΠΑΝΤΑ το εσώρουχο που το υποστηρίζει.

Αν είσαι πάνω από 30, θα έχεις προλάβει την εποχή όπου το γυναικείο βρακί δεν ήταν τόσο τολμηρό όσο σήμερα. Θα θυμάσαι τα δυο… τμήματα πλήρως κεκαλυμμένα και τις ραφές να διαγράφοντα σε στενό παντελόνι ή φούστα.

Και φυσικά δεν μπορείς να ξεχάσεις τον ενθουσιασμό σου στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν στις ζωές των γυναικών (και στο μάτι το δικό μας) μπήκαν τα tanga και τα string.

Αντίθετα με τη λανθασμένη πεποίθηση πολλών, τα δυο είδη εσωρούχων που αποθεώνουν το γυναικείο πωπουδέλι δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Μπορεί να επιβεβαιώνουν αμφότερα τη διαπίστωση ότι κάποτε έκανες στην άκρη το βρακί για να δεις τα κωλομέρια και τώρα κάνεις στην άκρη τα κωλομέρια για να δεις το βρακί, ωστόσο έχουν διαφορές.

Καταρχάς το tanga είναι ο πρωτοπόρος, ο φάρος της απελευθέρωσης των γυναικείων εσωρούχων.

Λανσαρίστηκε τη δεκαετία του ’70 και τα «ευχαριστώ» οι επόμενες ανδρικές γενιές τα οφείλουν στον σχεδιαστή μόδας Rudi Gernreich, που βασίστηκε στην εμπειρία του ως χορευτής και το εμπνεύστηκε από τα στενά χορευτικά κοστούμια.

Ε, από ‘κει και πέρα έγινε μόδα στις παραλίες του Ρίο Ντε Τζανέιρο -όπου είναι γνωστή η εμμονή των γυναικών στην ανάδειξη της όπισθεν- και γρήγορα καθιερώθηκε ως tanga (που στα βραζιλιάνικα σημαίνει ποδιά).

Το string από την άλλη (γνωστό και ως thong) είναι η εξέλιξη του tanga. Κάτι σαν εκσυγχρονισμός του κώλου -με την καλή έννοια.

Συμβαδίζοντας λοιπόν με την χαλάρωση των ηθών και ξεχειλώνοντας ακόμα περισσότερο τα στόματα των ανδρών που έρχονταν αντιμέτωποι μαζί του, το string αφαίρεσε ακόμα περισσότερο ύφασμα από το ούτως ή άλλως λίγο που υπήρχε.

Για την ακρίβεια άφησε το… μίνιμουμ που απαιτείται (ένα σκέτο κορδόνι, όπως λέει και το όνομά του) για να υπάρξει ένωση του πίσω μέρους με το μπροστά.

Στα πλεονεκτήματα του string (πάντα από την ανδρική οπτική γωνία) ότι βγαίνει πιο εύκολα. Ότι είναι σαφέστατα πιο εφικτό να σκιστεί (σε περίπτωση που εκτραχυνθεί η κατάσταση).

Και ότι εξαιτίας της πλήρους αφάνειας μέσα από το παντελόνι συντηρείται η υποψία/ελπίδα ότι η μαντάμ δεν φοράει τίποτα από κάτω.

Στα μειονεκτήματα ότι δεν το «νιώθεις» ως εσώρουχο. Ότι το «σχεδόν καθόλου» που το χαρακτηρίζει δεν σε ιντριγκάρει.

Αυτό ακριβώς που απεναντίας είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του tanga. Γιατί εκείνο κάτι κρύβει. Δεν στα δίνει όλα στο πιάτο. Έστω και κάποια εκατοστά του συνολικού… εμβαδού στ’ αφήνει στη φαντασία.

Και μ’ αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο «είναι γυμνή και δεν είναι», σου κουρδίζει το μυαλό και… τροχίζει περισσότερο το δόρυ με το οποίο θα πέσεις έπειτα στη μάχη!

menshouse

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ