Αρκεί ένας Γιουνκέρ για να φέρει τη (μεταμνημονιακή) άνοιξη;

Η σχέση Τσίπρα-Γιουνκέρ αντικατοπτρίζει την πολιτική εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αρχική εχθρότητα της αντιμνηνονιακής περιόδου του ΣΥΡΙΖΑ που κορυφώθηκε όταν ο Γιουνκέρ έκανε καμπάνια υπέρ του Ναι στο δημοψήφισμα, έδωσε τη θέση της, κατά τη μνημονιακή περίοδο του κυβερνώντος κόμματος, σε μια σχέση ολοένα και πιο εγκάρδια. Αυτή τη στιγμή η Κομισιόν αποτελεί τον βασικό σύμμαχο της ελληνικής κυβέρνησης στους κόλπους των δανειστών.

Στήριξη στην Αθήνα

Από το βήμα της ελληνικής Βουλής, ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ επιβεβαίωσε τη συμπόρευση της Κομισιόν με την κυβέρνηση: «Τον Αύγουστο ξεκινά μια νέα εποχή όπου η Ελλάδα θα έχει εκ νέου τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός κυρίαρχου κράτους.», Ο κ. Γιουνκέρ υπογράμμισε ότι «κανένα άλλο κράτος δεν μεταρρυθμίστηκε έτσι όπως η Ελλάδα», ενώ κάλεσε τους Ευρωπαίους «να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους για το χρέος.»

Πραγματικά η κυβέρνηση Τσίπρα δύσκολα θα μπορούσε να βρει ισχυρότερη στήριξη από Ευρωπαίο αξιωματούχο στο πολιτικό αφήγημα της. Υπενθυμίζουμε ότι οι τρεις πυλώνες αυτού του αφηγήματος είναι:

  1. Η επιστροφή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή «κανονικότητα» μετά τον Αύγουστο του 2018, οπότε λήγει τυπικά το 3ο Μνημόνιο.
  2. Η δημιουργία «κουμπαρά ασφαλείας» (cash buffer) για την περίοδο μετά τον Αύγουστο και όχι «πιστοληπτικής γραμμής». Ο κουμπαράς θα χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση που τα επιτόκια δανεισμού των αγορών δεν είναι βιώσιμα.
  3. Η γενναία ρύθμιση του ελληνικού χρέους σε αντάλλαγμα των θυσιών που έχουμε κάνει κατά τη μνημονιακή περίοδο.

Οι δεσμεύσεις

Ωστόσο, η πραγματικότητα μετά τον Αύγουστο θα είναι πιο περίπλοκη από ό,τι την παρουσιάζουν Τσίπρας και Γιουνκέρ. Μπορεί ο Αύγουστος του 2018 να αποτελεί ορόσημο στην πορεία της χώρα μας, εντούτοις, η Ελλάδα θα απέχει από το να είναι μια «κανονική» ευρωπαϊκή χώρα. Κι αυτό διότι η όποια ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει ανακτήσει την «κυρίαρχη απόφαση» επί της οικονομικής πολιτικής στον ίδιο βαθμό με τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης.

Υπενθυμίζουμε τις δεσμεύσεις που έχουν ήδη αναληφθεί για την περίοδο μετά τον Αύγουστο:

  1. Έχει ψηφιστεί περικοπή συντάξεων 1,8 δισ. (1% του ΑΕΠ) από την 1η Ιανουαρίου του 2019
  2. Έχει ψηφιστεί μείωση του αφορολόγητου ορίου 1,8 δισ. (1% του ΑΕΠ) από 1η Ιανουαρίου του 2020 (η οποία μπορεί να επισπευστεί αν δεν πιαστεί ο στόχος του πλεονάσματος).
  3. Έχουν συμφωνηθεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως και το 2022 και 2% από το 2023 έως το 2060.

Στις αναληφθείσες δεσμεύσεις θα πρέπει να προστεθεί η «ρήτρα μη αναστρεψιμότητας» των μνημονιακών μέτρων την οποία οι δανειστές θέλουν να συμπεριληφθεί στο «μεταμνημονιακό» αναπτυξιακό σχέδιο που θα συνομολογηθεί μεταξύ Ελλάδας και «θεσμών». Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γερμανία (που έχει τον βαρύνοντα λόγο) δεν έχει ενδώσει στις πιέσεις του ΔΝΤ για γενναία ρύθμιση του χρέους, ενώ δεν έχει καν αποδεχτεί ακόμα τον γαλλικό μηχανισμό που συνδέει αυτόματα την αποπληρωμή του χρέους με τον ρυθμό ανάπτυξης. Επομένως, η «μεταμνηνιακή» πορεία έχει προδιαγραφεί σε μεγάλο βαθμό από τους δανειστές.

Η επιτήρηση

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παραδέχτηκε μιλώντας στους Financial Times, ότι η Ελλάδα από τον Αύγουστο και μετά δεν θα είναι μια… απολύτως «κανονική» ευρωπαϊκή χώρα. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι η επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας θα είναι πιο χαλαρή από την υφιστάμενη, αλλά πιο αυστηρή από ό,τι ισχύει για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Ο κ. Τσακαλώτος είπε μεταξύ άλλων: «Πιθανόν να είναι τρεις ή τέσσερις επισκέψεις αντί για δύο» (στα αναφέρεται στις επισκέψεις των ευρωπαίων ελεγκτών).

Θα ήταν λοιπόν εσφαλμένος ο ισχυρισμός ότι τίποτα δεν θα αλλάξει μετά τον Αύγουστο του 2018 γιατί όντως η ελληνική κυβέρνηση θα έχει μεγαλύτερα περιθώρια ελευθερίας.

Θα ήταν όμως εξίσου υπερβολική η προσδοκία ότι η κατάσταση θα αλλάξει άρδην, γιατί ο δανειστές έχουν «κλειδώσει» τη συνέχιση της λιτότητας.

newpost